alteregoisa

1.10 De tikkende tijdbom die niet te ontwijken was

1.10 De tikkende tijdbom die niet te ontwijken was

“Isa, ben je wakker?” In een klap was ik weer in de realiteit. Ik had een heerlijk weekend gehad met Julia maar ik moest er weer aan geloven. Met lood in mijn benen stapte ik mijn bed uit. Alles deed pijn, elk deeltje in mijn lichaam protesteerde toen ik me ging aankleden. Ik zag het Continue reading 1.10 De tikkende tijdbom die niet te ontwijken was

1.9 We zijn maar figuranten in elkaars leven

1.9 We zijn maar figuranten in elkaars leven

“Isa, ik denk dat we hier naar links moeten.” “Nee man, we moeten hier naar rechts en dan rechtdoor. Ofja, dat zegt mijn richtingsgevoel.” “Oké, dan doen we dat. Ik weet vrijwel zeker dat jouw richtingsgevoel beter is dan de mijne aangezien ik de route niet eens kon volgen.” We fietsten die kant op en Continue reading 1.9 We zijn maar figuranten in elkaars leven

1.6 De monsters die ik ooit vrienden heb genoemd.

1.6 De monsters die ik ooit vrienden heb genoemd.

Een moment twijfelde ik wat ik moest doen. Moest ik omdraaien? Via de andere kant naar mijn fiets lopen? Ik besloot om me niet te laten kennen en om door te lopen. Weer zat mijn hart in mijn keel en ik begon te zweten. Ik was bang. Heel erg bang. Ik voelde dat mijn bloed Continue reading 1.6 De monsters die ik ooit vrienden heb genoemd.

1.5 Als voer werd ik voor de haaien gegooid

1.5 Als voer werd ik voor de haaien gegooid

De wekker ging. Met buikpijn en heel veel tegenzin stond ik uiteindelijk op om te gaan douchen. Ik moest weer naar school toe. Naar school toe gaan voelde als vrijwillig te gaan zwemmen met haaien zonder ijzeren kooi als bescherming. Ik werd voor mijn gevoel als voer voor de haaien gegooid. Ik kon het niet Continue reading 1.5 Als voer werd ik voor de haaien gegooid